Πέμπτη 19 Νοέμβρη 1998 (τόπος Νομική)

Kαταρχήν εδώ υπάρχει η ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ για τα χθεσινά γεγονότα!


Τι είχαμε τότε; Σχετικές ομοιότητες με τα χθεσινά.. Σχετικές διότι η εξέλιξη μεταλλάσσει ομάδες και ομαδάρχες, κυβερνήσεις και υπηρεσίες.

Είχαμε λοιπόν, μια δολοφονική επίθεση συμμορίας 60 ατόμων οι οποίοι διέλυσαν τις Γενικές Συνελεύσεις του Νομικού και Οικονομικού με καπνογόνα, ενώ επιτέθηκαν με σιδερολοστούς και σιδερογροθιές, στέλνοντας στο νοσοκομείο 11 φοιτητές και φοιτήτριες, ανάμεσά τους μέλη της ΚΝΕ!

Και πάμε στο ζουμί, 17 χρόνια πριν! Συνέντευξη τύπου του τότε γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ 2 μέρες μετά τα γεγονότα. Ψιλά γράμματα όμως..

Ο Ν. Σοφιανός, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, τόνισε ότι η ΚΝΕ είναι ο "ιδιαίτερος στόχος", αλλά κυρίως στόχος τους είναι το φοιτητικό και γενικότερα το νεολαιίστικο κίνημα. Είπε συγκεκριμένα:

"Δεν επιτίθενται μόνο στην ΚΝΕ. Η Οργάνωσή μας είναι ιδιαίτερος στόχος τους. Επιτίθενται και σε άλλους χώρους και συχνά υπάρχουν τέτοια κρούσματα. Και η χτεσινή (σ. σ. προχτεσινή) επίθεση δεν ήταν προς την ΚΝΕ, αλλά προς το φοιτητικό κίνημα. Διαλύθηκαν δύο μαζικότατες γενικές συνελεύσεις φοιτητών, πριν πάρουν απόφαση για κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης. Επιλεκτικά χτυπήθηκαν μέλη της Οργάνωσής μας. Είχαμε και τραυματισμούς μέσα στο γενικότερο κλίμα που υπήρχε.

Κάθε ομάδα μπορεί να δίνει όποιο στίγμα θέλει. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ο ρόλος που παίζει, η αποστολή την οποία εκτελεί και η σχέση αυτής της αποστολής και των ηγετών της, οι οποίοι είναι πάντα στη σκιά - πάντα μένουν ασύλληπτοι ενώ είναι γνωστοί - με την προσπάθεια που γίνεται να αναπτυχθεί το κίνημα της νεολαίας, να αναπτυχθούν αγώνες απέναντι σε μια κυβερνητική πολιτική, που αφαιρεί βίαια δικαιώματα και προοπτική για τους νέους. Τώρα, σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να ονομάζεις συμμορίες που δρουν με συγκεκριμένο τρόπο, με συγκεκριμένο εξοπλισμό και με συγκεκριμένα αποτελέσματα ως αναρχικό χώρο και σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να δικαιολογείς τις δολοφονικές επιθέσεις με γκαζάκια. Ιδιαίτερα για παράδειγμα τα γραφεία της ΚΟ Ζωγράφου που είναι στο δεύτερο όροφο και στον πρώτο όροφο είναι φροντιστήριο με μαθητές και έγινε φυσικά σε ώρα που λειτουργούσαν. Δεν μπορείς να τις δικαιολογείς στο όνομα της όποιας πάλης και του όποιου στίγματος θέλουν να δώσουν αυτές οι ομάδες, γνωστές σε όλους μας - πιστεύουμε - με τις διασυνδέσεις που έχουν με διάφορα κέντρα, και να παρουσιάζεται αυτό το γεγονός σαν πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση.

Με αυτό το σκεπτικό, εμείς θα επιμείνουμε, και θα πρέπει να πάρει θέση κάθε πολιτική δύναμη, στη διαγραφή των συγκεκριμένων ατόμων από τους φοιτητικούς συλλόγους, γιατί έχει γίνει καταγραφή της μισής συμμορίας, αυτής που επιτέθηκε στη Νομική. Φυσικά σαν Οργάνωση έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας και πιστεύουμε ότι πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα και οι άλλες πολιτικές οργανώσεις. Δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή η παρουσία αυτών των συμμοριών στις κινητοποιήσεις της νεολαίας, του φοιτητικού και εργατικού κινήματος. Και το εννοούμε αυτό, με αφετηρία το συλλαλητήριο στις 26 Νοέμβρη".

Πόσο ξεφτίλες είστε ρε; Απαντώ! Χωρίς όριο...

Οταν ψάχνεις να βρεις το κύρος που δεν έχεις με «δάνεια» από τη δράση αγωνιστικών λαϊκών δυνάμεων, πέρα από το ότι γίνεσαι ρεζίλι, επιβεβαιώνεις ότι ο οπορτουνισμός έχει ως βασικό του γνώρισμα την απατεωνιά.

Ο λόγος για τη λεγόμενη κίνηση «Αριστερά ενάντια στο ευρώ» στην Ιταλία, που εμφανίζεται ως σύμμαχος της Λαϊκής Ενότητας, του ΣΥΡΙΖΑ Νο2. Στην ιστοσελίδα της «sollevazione.blogspot.it» παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της ΛΑΕ, χρησιμοποιεί ως φόντο τη φωτογραφία από την ανάρτηση των γιγαντοπανό του ΠΑΜΕ στο βράχο της Ακρόπολης, στις 27 Ιούνη του 2011 με το σύνθημα στα αγγλικά και τα ελληνικά : «Οι λαοί έχουν την δύναμη, δεν παραδίνονται ποτέ. Αντεπίθεση». Ωστόσο, το πανό στα αγγλικά έχει υποστεί το σχετικό ...ρετουσάρισμα και η υπογραφή του ΠΑΜΕ έχει αντικατασταθεί με την υπογραφή και το λογότυπο της ΛΑΕ, δημιουργώντας τις εντυπώσεις που επιθυμούν, σύγχυση σε όποιον επισκέπτεται την ιστοσελίδα για τις ανύπαρκτες αγωνιστικές δράσεις της ΛΑΕ.

Στο φαινόμενο αυτό, οι σύμμαχοι της ΛΑΕ δεν πρωτοτυπούν καθόλου. Είχαν προηγηθεί η «Αριστερή Συμμαχία» της Ιρλανδίας, που σε αφίσα για εκδήλωση στις 19 Οκτώβρη του 2012 με ομιλητή τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Σταθά (σήμερα στη ΛΑΕ), χρησιμοποιήθηκε το γιγαντοπανό με το σύνθημα στα αγγλικά: «Λαοί της Ευρώπης, ξεσηκωθείτε» που είχε σηκώσει στο βράχο της Ακρόπολης το ΚΚΕ στις 4/5/10, όμως με σβησμένο το λογότυπο του Κόμματος. Το ίδιο είχε συμβεί επίσης στην Ισπανία, με άλλο ρετουσαρισμένο πανό του ΚΚΕ που ανέβηκε την Ακρόπολη στις 11/2/12, όπου η σχετική φωτογραφία έγινε ...αγνώριστη σε αφίσα για εκδήλωση στις 19/10/12 με ομιλητή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί το γιγαντοπανό με το «Κάτω η δικτατορία Μονοπωλίων και Ευρωπαϊκής Ενωσης» έγινε «Δεν θα περάσουν» και σβήστηκε η υπογραφή του ΚΚΕ.

Αυτές τις ...όμορφες απατεωνιές έχουν κάνει κατά καιρούς οι απανταχού οπορτουνιστές, αλλά όπως δεν ενώνεται το λάδι με το νερό, έτσι και οι απατεώνες του συμβιβασμού με την καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν έχουν κανένα κοινό στοιχείο με αυτούς που παλεύουν για την ανατροπή της και οργανώνουν την εργατική τάξη και το λαό για αυτήν και μόνο την προοπτική.

Απαντάμε άμεσα στη νέα συμφωνία!

Mε άφθαρτα πρόσωπα.. Σήκω Αντρέα για να δεις το ΠΑΣΟΚ της αλλαγής!

 Πηγή: Ριζοσπάστης

Δεν είναι αστείο: Στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, το ΠΑΣΟΚ μετρά δύο στους δέκα «υπερ» - υπουργούς και δύο υφυπουργούς. Θέση υπουργού καταλαμβάνουν οι Π. Κουρουμπλής (στο Υγείας), τρεις φορές βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ, και Ν. Κοτζιάς (στο Εξωτερικών), στενός συνεργάτης παλαιότερα του Γ. Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών και πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών (ΙΣΤΑΜΕ). Θέση υφυπουργού πήραν οι Π. Σγουρίδης (ήταν στο Επικρατείας των ΑΝΕΛ), επί είκοσι χρόνια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, και ο Ν. Τόσκας, βασικός συντάκτης του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για την Αμυνα, στις εκλογές του 2009, αλλά και επικεφαλής του Γραφείου του υπουργού Αμυνας του ΠΑΣΟΚ Π. Μπεγλίτη, στη διετία 2009 - 2011.

Η ΝΔ τα πήγε λίγο χειρότερα... Μόνο ένας πρώην υφυπουργός της έχει θέση υπουργού στη νέα συγκυβέρνηση, ο Π. Καμμένος. Ωστόσο, είδε να υφυπουργοποιούνται η Ελενα Κουντουρά, βουλευτής της από το 2004 έως το 2007, και η Αναστασία Κόλλια - Τσαρουχά, βουλευτής της στις εκλογές στα 2000, 2004, 2007 και 2009.

Υπουργός υγείας ο αγαπημένος των φαρμακοβιομηχάνων, Κουρουμπλής!

Τίποτα δεν είναι τυχαίο..

Πριν 1 χρόνο θυμίζω:

Τι είπε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στην κοπή της πίτας της Πανελλήνιας Ενωσης Φαρμακοβιομηχανίας (δηλαδή στους φαρμακοβιομήχανους) τη Δευτέρα 10.2.2014 μεταφέροντας το μήνυμα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ;

Διαβεβαίωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δουλεύει για τη συναίνεση όλων στο στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης

«... οφείλουμε να βρούμε τους κοινούς τόπους, τις κοινές επιλογές και να συστρατεύσουμε όλες τις πατριωτικές δυνάμεις που βρίσκονται σε ευρύτατο φάσμα, σε όλους τους πολιτικούς χώρους, για να μπορέσουμε πραγματικά να πραγματοποιήσουμε ως αντιβίωση απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα την υπόθεση της ανάπτυξης».

...και οι υποσχέσεις προς τους φαρμακοβιομήχανους συνεχίστηκαν:

«Εμείς εκτιμούμε ότι ο τομέας της παραγωγής αξιόπιστου ελληνικού φαρμάκου είναι ένας τομέας που δίνει στην Ελλάδα συγκριτικό πλεονέκτημα. Διαθέτει η χώρα υψηλή τεχνογνωσία, άλλωστε αυτό το αποδεικνύουν οι προσπάθειες των ελληνικών εταιρειών και η δυνατότητά τους να ανταγωνίζονται με αξιόπιστο τρόπο και να μπαίνουν σε αγορές της Ευρώπης και αλλαχού (...) Απαιτείται δίπλα σε αυτές τις προϋποθέσεις μια πολιτική βούληση που θα 'ρθει σε σύγκρουση - είναι αναγκαίο στο πλαίσιο της ίδιας της λειτουργίας της αγοράς - να 'ρθει σε σύγκρουση και με ξένα συμφέροντα (...) Ως αυριανή διακυβέρνηση της χώρας είμαστε αποφασισμένοι να αναπτύξουμε αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας (...)»

Τα σχόλια περιττεύουν...

ΣΥΡΙΖΑ-ΗΘΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το στιγμιότυπο στο τρένο με κατεύθυνση τον Πειραιά, την Πέμπτη το απόγευμα, όταν συμμετέχοντες στην προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ συνάντησαν στην Ομόνοια κόσμο που ερχόταν από τη συγκέντρωση του ΚΚΕ. 

Ορισμένοι του ΣΥΡΙΖΑ επέδειξαν «ήθος» που θύμισε τις χειρότερες μέρες του ΠΑΣΟΚ. Και τι δεν ακούσαμε. Από τα «τον Μπελογιάννη τον σκότωσε ο Ζαχαριάδης»!, και «δεν τιμάτε τη μνήμη του Χαρίλαου», μέχρι και βρισιές πεζοδρομίου και χυδαίο αντικομμουνισμό που θα ζήλευαν και χρυσαυγίτες. Εύγε, παιδιά! Σκεφτείτε να γίνουν και κυβέρνηση! Μόνο που πάει πολύ αυτοί που δίνουν όρκους πίστης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ να πιάνουν στο στόμα τους τον Μπελογιάννη, τον Ζαχαριάδη και τον Χαρίλαο.

Πιάσανε δουλειά οι ψιθυριστές

Ρεσιτάλ «ήθους της αριστεράς» δίνουν τις τελευταίες μέρες διάφοροι, που έχουν βγει στις ρούγες ακολουθώντας την παλιά γνώριμη τακτική στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Τα περιθώρια βεβαίως για ταξίματα του τύπου «να βρουν τα παιδιά δουλειά», «να βοηθήσουμε να ξεπληρώσεις το δάνειο», «να δούμε, βρε παιδί μου, τι γιατρό χρειάζεσαι», δεν είναι και πολλά. Τώρα άρχισαν τα χτυπήματα στην πλάτη με δηλώσεις όπως «και εμείς με το ΚΚΕ είμαστε αλλά το ζήτημα είναι τώρα να βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ», «μην ανησυχείς, το ΚΚΕ πάει καλά, είναι μπροστά, κοιτάξτε να δώσετε και καμιά ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ για να βγει κυβέρνηση» κ.ά.

Πρόκειται για αισχρή, απόλυτα ανήθικη επιχείρηση. Οργανωμένη στα σκοτεινά. Κανείς να μην τσιμπήσει. Όπως ευθέως κατήγγειλε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, από τη Θεσσαλονίκη, η μόνη στόχευσή τους είναι να αποδυναμώσουν το ΚΚΕ, να μην έχουν αύριο απέναντί τους μια πραγματική δύναμη αντιπολίτευσης, ώστε να μπορούν αγκαλιά με τους εταίρους τους στην ΕΕ να προχωρήσουν την αντιλαϊκή πολιτική. Θέλουν αδύναμη τη μόνη δύναμη που μπορεί να παλέψει, να οργανώσει την πάλη του λαού, να πιέσει για την κατάργηση αντιλαϊκών νόμων, να μην περάσουν άλλα μέτρα. Το 'χουμε ζήσει ξανά αυτό το σκηνικό. Θέλουν αδύναμο ΚΚΕ για να 'ναι αδύναμος ο λαός. Χρειάζεται επαγρύπνηση, ετοιμότητα μέχρι το τελευταίο λεπτό...

Μα είναι ίδιοι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ;

Πολλές φορές μπαίνει στο ΚΚΕ το ερώτημα αν ταυτίζει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι η θέση του Κόμματος σε αυτό το ζήτημα;

Είναι σαφές ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν ιδεολογικές, πολιτικές, ιστορικές διαφορές. Επίσης, η ΝΔ είναι υπέρ ενός πιο περιοριστικού μείγματος οικονομικής πολιτικής, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ενός πιο επεκτατικού. Μια διαφορά ακόμα είναι ότι η ΝΔ έχει συγκροτήσει μόνη της ή σε συνεργασία κυβερνήσεις αστικής διαχείρισης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κυβερνήσει ακόμα. Διαφορές που σκόπιμα διογκώνονται τόσο από τη ΝΔ όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό να στηθεί το γνώριμο προεκλογικό παιχνίδι της πόλωσης.

Το ερώτημα είναι τι σημασία έχουν αυτές οι διαφορές για το λαό, την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Για να απαντηθεί αυτή η ερώτηση το πρώτο πράγμα που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι παρά τις διαφορές τους, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινή στρατηγική διακηρυγμένη στόχευση τη στήριξη της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου, την υπεράσπιση της ανταγωνιστικότητας, τη συνέχιση δηλαδή του σημερινού δρόμου ανάπτυξης του κεφαλαίου και της ΕΕ. Στην πραγματικότητα, οι προτάσεις τους αποτελούν εναλλακτικές διαδρομές του ίδιου όμως αντιλαϊκού δρόμου.

Υπάρχουν μια σειρά από στοιχεία που το τεκμηριώνουν.

Καταραμένη πραγματικότητα

Εδώ και πάνω από ένα μήνα, μια σειρά Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, συνδικάτα, συνδικαλιστές δίνουν τη μάχη για την επιτυχία του πανελλαδικού - παλλαϊκού συλλαλητηρίου την 1η του Νοέμβρη στην Αθήνα και της δίμηνης αγωνιστικής καμπάνιας.

Στο πλαίσιο της παρέμβασης και με οδηγό το σύνθημα «ήρθε η ώρα ν' ακουστεί και η δική μας φωνή, η φωνή του λαού, η φωνή των χιλιάδων βασανισμένων, των απολυμένων, των ανέργων», οργανώθηκαν και οργανώνονται εκατοντάδες κινητοποιήσεις, παρεμβάσεις από εργατικά συνδικάτα, φορείς των αγροτών, των ΕΒΕ, της νεολαίας, να παρθούν εδώ και τώρα μέτρα που θα ανακουφίζουν το λαό από τα μεγάλα προβλήματα που τον πνίγουν.

Εργάτες - υπάλληλοι - άνεργοι - αυτοαπασχολούμενοι - αγρότες - γυναίκες - νέοι και νέες ενώνουν τη φωνή τους, για να δώσουν μια μεγάλη λαϊκή, εργατική απάντηση, για να δείξουν τη δύναμή τους.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ απευθύνθηκαν και απευθύνονται σε όλα τα συνδικάτα, χωρίς προκαταλήψεις και κάλεσαν όλους τους εργαζόμενους να δώσουν το «παρών», να πάρουν μέρος στη μεγάλη αυτή λαϊκή κινητοποίηση.

Η πρωτοβουλία αυτή βρήκε και βρίσκει σημαντική απήχηση.

Ηδη, μέχρι τώρα, έχουν πάρει αποφάσεις συμμετοχής και συνδιοργανώνουν το πανελλαδικό συλλαλητήριο πάνω από 400 συνδικαλιστικές οργανώσεις και φορείς του κινήματος. Ανάμεσά τους, 14 Εργατικά Κέντρα, 12 Ομοσπονδίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, εκατοντάδες σωματεία, ανάμεσά τους 70 από το Δημόσιο, μπλόκα των αγροτών, φορείς και ενώσεις αυτοαπασχολούμενων, γυναικών και νεολαίας. Μέρα με τη μέρα οργανώνονται, καταστρώνουν σχέδια, κουβεντιάζουν πρόσωπο με πρόσωπο με το συνάδελφο για την ανάγκη να κατέβει στο δρόμο την 1η του Νοέμβρη.

Από πού ανεβαίνει η Χρυσή Αυγή;

Με αφορμή τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών συνεχίζει μερίδα των αστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης να αναπαράγει τη φιλολογία ότι εκεί που παραδοσιακά είχε δύναμη το ΚΚΕ τώρα ανεβαίνουν τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής. Το επιχείρημα που προβάλλουν, ότι δήθεν «ο εργατόκοσμος που στήριζε το ΚΚΕ δεν μπορεί πλέον να εκφραστεί στο Κόμμα και πάει στη Χρυσή Αυγή», είναι εκτός πραγματικότητας σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ.

Τα ίδια τα στοιχεία το δείχνουν. Και όχι μόνο τα σημερινά. Θυμίζουμε ότι για τις ευρωεκλογές της περασμένης Κυριακής, οι αναλύσεις που παρουσιάζουν ειδικοί στα αστικά Μέσα δείχνουν ότι: Η Χρυσή Αυγή πήρε 14% από τον ΛΑ.Ο.Σ., 8% από ΝΔ, 8% από ΑΝΕΛ, 4% από ΠΑΣΟΚ και 2,5% από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πουθενά δεν υπάρχει μετακίνηση ψηφοφόρων του Κόμματος προς τα φασιστοειδή.

Θα παραθέσουμε ορισμένα παραδείγματα για να δείξουμε ότι αυτό δεν ισχύει ούτε και διαχρονικά. Παίρνουμε λοιπόν στοιχεία από τις εκλογές του 2000 μέχρι και τις ευρωεκλογές του 2014. Ας δούμε τι προκύπτει ενδεικτικά για περιοχές από τη Β' Αθήνας και τη Β' Πειραιά, όπου εμφανίζεται ενισχυμένη η Χρυσή Αυγή.

***

Στο Πέραμα στις ευρωεκλογές 2014 πήραν: ΚΚΕ 8,6%, Χρυσή Αυγή 13,7%, ΝΔ 15,8% και ΕΛΙΑ (ΠΑΣΟΚ) 4,8%.

Τον Ιούνη του 2012 στις εθνικές εκλογές είχαν πάρει: ΚΚΕ 6,18%, ΧΑ 10,91%, και ΝΔ 19,37%.

Το ΚΚΕ δηλαδή

Η ασφυχτική και χωρίς όρια συνέπεια του ΣΥΡΙΖΑ

«Δεν είναι πολιτικός σεισμός -αυτόν τον όρο είχα χρησιμοποιήσει για το πιο "νικηφόρο" σενάριο- αλλά είναι μια μεγάλη επιτυχία που σημειώνει όλος ο διεθνής Τύπος, ακόμη και ο αντι-αριστερός, και οι μόνοι που κάνουν ότι δεν το έχουν καταλάβει είναι οι δικοί μας εδώ. Εννοώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και κάποια φιλικά προς αυτούς Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία τούς υποστηρίζουν, όπως ο "Ριζοσπάστης" του ΚΚΕ»!

Αυτά δήλωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης προχτές στο ρ/σ «Βήμα», αντιγράφοντας απ' τον «αυριανισμό» τα άλματα συλλογισμών που κατέληγαν στο όποιος δεν είναι με το ΠΑΣΟΚ είναι με τη δεξιά! Και αυτά τα λέει επειδή το ΚΚΕ δε χειροκροτά μαζί του, και μαζί με το τμήμα του αστικού Τύπου που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, για το προβάδισμά του, προειδοποιεί το λαό, όπως το έκανε και προεκλογικά, ότι η αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στα κόμματα του ευρωμονόδρομου δε σημαίνει αλλαγή πολιτικής, ότι η αντιλαϊκή πολιτική θα είναι εδώ.

Στην πραγματικότητα, ο Παπαδημούλης κατηγορεί το ΚΚΕ γιατί δεν κάνει αυτό που έκανε ο ίδιος και το κόμμα του απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, όταν έσπερναν αυταπάτες στους εργαζόμενους για την ανάδειξή του σε κυβέρνηση.

Το 2009 ο Παπαδημούλης δήλωνε:

Δύσκολες μέρες στον Περισσό!

Την ίδια ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει γιατί... έχασε 140.000 ψήφους σε σχέση με τις εκλογές του Ιούνη του 2012 (δηλαδή το 8,45% της τότε εκλογικής του δύναμης), η «Αυγή» κάνει τη φοβερή «διαπίστωση», σε χτεσινό πρωτοσέλιδο κείμενό της, ότι... «το ΚΚΕ έχει προσκρούσει σε ξέρα»! Μάλλον γιατί, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ στις ευρωεκλογές της Κυριακής σημείωσε άνοδο, τόσο σε ποσοστό (6,1% έναντι 4,5% τον Ιούνη του 2012) όσο και σε ψήφους (έλαβε 70.000 παραπάνω)...

Η «Αυγή», μάλιστα, συνεχίζει τα «ανέκδοτά» της και στις μέσα σελίδες της, όπου - προσπερνώντας ακόμα και τους «μετρ» του σχετικού είδους σεναριογράφους αστικών εφημερίδων - τιτλοφορεί κείμενό της κάνοντας λόγο για «δύσκολες μέρες για την ηγεσία του Περισσού»... Εκεί, όμως, που δίνει πραγματικά τα ρέστα της είναι όταν προσπαθεί να δικαιολογήσει όλα αυτά τα φαιδρά, κάνοντας λόγο για «αποτυχία της ηγεσίας του κόμματος να επανασυσπειρώσει τους ψηφοφόρους (...) σε μια εκλογική διαδικασία που η ψήφος είναι αντικειμενικά πιο "χαλαρή" σε σχέση με τις κοινοβουλευτικές εκλογές»!

Ετσι είναι... Οι εκλογές που ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε ως δημοψήφισμα, γανώνοντας τα αυτιά του λαού με κάλπικα διλήμματα, τώρα που δεν τον βολεύει η άνοδος του ΚΚΕ γίνονται στο άψε - σβήσε μια... «χαλαρή εκλογική διαδικασία»! Μονά - ζυγά δικά τους!

Χαρίλαος Φλωράκης; 9 χρόνια από το «φευγιό» του

Στο βουνό, διοικητής της 1ης Μεραρχίας του ΔΣΕ

Σαν προχθές πριν εννέα χρόνια «έφυγε» ο σύντροφος Χαρίλαος Φλωράκης. Δεν είναι εύκολο να καταγραφεί σε λίγες γραμμές ολόκληρη η διαδρομή του αγώνα και της προσφοράς του στο Κόμμα και στο κίνημα. Ολόκληρη η ζωή του δοσμένη στον αγώνα για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, για το μέλλον που η εργατική τάξη, ολόκληρος ο λαός θα ζει χωρίς εκμετάλλευση. Που θα είναι πραγματικά ελεύθερος, που θα του ανήκει η ζωή του, το ίδιο και τ' αποτελέσματα της δουλειάς του, και που θα πασχίζει για να ζήσει ο κόσμος ολόκληρος το νέο κόσμο, το σοσιαλισμό.

Ολόκληρη η ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη ήταν δοσμένη στον πιο υψηλό σκοπό της ανθρώπινης δράσης. Δεν είναι πάντα εύκολο αυτό. Δεν είναι πάντα εύκολο, η ζωή και η δράση καθενός και καθεμιάς να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Απαίτηση για να αλλάξει η ροή της Ιστορίας, σε όφελος αυτών που τη δημιουργούν. Θέλει πολλή δουλειά για να γυρίσει ο ήλιος κι ακόμη περισσότερη όταν οι καιροί είναι χαλεποί. Γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να στέκεται κανείς όρθιος, όταν άλλοι πέφτουν. Και, ακόμα περισσότερο, να ανοίγει νέους δρόμους. Και ο σύντροφος Χαρίλαος Φλωράκης, σ' όλη του την πορεία, μας έδειχνε ακριβώς αυτόν το δρόμο. Μας τον άφησε πολύτιμο δίδαγμα, παρακαταθήκη ξεχωριστή. Μας άφησε τη σπορά του ζευγά, που καρπίζει στα σίγουρα. Γι' αυτό και δίκαια κατέκτησε τον τίτλο του λαϊκού ηγέτη, του ιστορικού ηγέτη, σε όλα τα πεδία του αγώνα. Σήμερα, στα 9 χρόνια από το «φευγιό» του, καταγράφουμε ορισμένες χαρακτηριστικές στιγμές απ' αυτή την τεράστια και ανεκτίμητη αγωνιστική πορεία του.

***

Ο Χαρίλαος Φλωράκης γεννήθηκε στις 20 του Ιούλη στο χωριό Παλιοζογλώπι του Δήμου Ιτάμου στα Αγραφα της Καρδίτσας. Το 1929 γίνεται μέλος της ΟΚΝΕ. Το 1933 μπαίνει στη Σχολή Τηλεγραφητών των ΤΤΤ (Τηλεγραφίας - Ταχυδρομείων - Τηλεφωνίας). Οντας σπουδαστής κηρύσσεται η μεγάλη απεργία των «Τριατατικών». Οι σπουδαστές απεργούν μαζί με τους εργαζόμενους και ο Χαρίλαος εκλέγεται στην Επιτροπή Αγώνα. Αργότερα, θα συγκροτηθεί Σύλλογος Σπουδαστών των ΤΤΤ, στον οποίο εκλέγεται και γραμματέας. Το 1934 προσλαμβάνεται ως τηλεγραφητής στην ΤΤΤ. Αρχίζει μια απίστευτη περιπλάνηση «μεταθέσεων» από πόλη σε πόλη, εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης. Σε όποια πόλη και αν βρεθεί, θα επιδιώξει και θα έχει σύνδεση με πυρήνες παράνομων κομμουνιστών.

Μετά την κήρυξη του πολέμου, ο Χ. Φλωράκης στέλνεται στο μέτωπο. Τη νύχτα της 27ης προς 28η του Οκτώβρη είναι βάρδια στο κεντρικό τηλεγραφείο. Από τις μηχανές που δούλευε πέρασαν τα πρώτα τηλεγραφήματα για την κήρυξη του πολέμου. Την επομένη το πρωί κατατάχτηκε μαζί με τα δύο του αδέλφια. Στις αρχές του Ιούνη του 1941 γίνεται μέλος του ΚΚΕ, το Μάη του 1942 περνάει στην παρανομία και το Δεκέμβρη του ίδιου έτους ανεβαίνει στο βουνό. Από το 1943 έως το 1945 αναλαμβάνει, διαδοχικά, λοχαγός και ταγματάρχης του ΕΛΑΣ, παίρνει μέρος στο Δεκέμβρη του 1944 και τον Οκτώβρη του 1945 συλλαμβάνεται.

Το Γενάρη του 1946 αμνηστεύεται από την κυβέρνηση Σοφούλη και το Δεκέμβρη ανεβαίνει στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Συμμετέχει σε δεκάδες μάχες, επικεφαλής στρατιωτικών σχηματισμών του Δημοκρατικού Στρατού. Ορίζεται στην αρχή αντισυνταγματάρχης, μετά συνταγματάρχης και στη συνέχεια το 1948 υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού. Την άνοιξη του 1949 αναδεικνύεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και στη συνέχεια τακτικό μέλος της ΚΕ του Κόμματος. Το Σεπτέμβρη περνάει στην ΕΣΣΔ, όπου φοιτά και ολοκληρώνει τις σπουδές του στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε.

Στις 5 του Απρίλη του 1954 επιστρέφει παράνομα στην Ελλάδα. Συλλαμβάνεται στις 27 του Ιούλη, ενώ το Μάη του 1960 ξεκινά η μεγάλη δίκη του στο στρατοδικείο. Στις 20 του Απρίλη 1966 αποφυλακίζεται με όρους. Συλλαμβάνεται και πάλι ανήμερα του Απριλιανού πραξικοπήματος και εξορίζεται μέχρι και την άνοιξη του 1971.

Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ

Μετά τη διάσπαση του Κόμματος το 1968, ο Χαρίλαος Φλωράκης συμμετέχει και συμβάλλει αποφασιστικά στη μάχη για την επικράτηση των αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας. Το Δεκέμβρη του 1969 από το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Λέρου (Παρθένι), σημειώνει σε επιστολή του: «Η 12η Ολομέλεια, με τις αποφάσεις της, σήκωσε αποφασιστικά τη σημαία της πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό και τον αναθεωρητισμό, που κόντευε, με τη δράση της φραξιονιστικής ομάδας, να κυριαρχήσει και να γίνει η επίσημη πολιτική και οργανωτική γραμμή του κόμματος. Τη σημαία της πάλης για την υπεράσπιση των αρχών του μαρξισμού - λενινισμού, για την οικοδόμηση των Κομματικών Οργανώσεων στην Ελλάδα με βάση τις λενινιστικές αρχές για το κόμμα νέου τύπου. Με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας σημειώνεται μια αποφασιστική στροφή για να προχωρήσει το κόμμα σταθερά στον επαναστατικό του δρόμο».

Τον Ιούνη του 1972, η 16η Ολομέλεια τον εκλέγει μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Στη 17η Ολομέλεια, το Δεκέμβρη, εκλέγεται Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του Κόμματος.

Στο 9ο Συνέδριο του Κόμματος το 1973 επανεκλέγεται Α΄ Γραμματέας της ΚΕ. Τον Αύγουστο του 1974, πριν τη νομιμοποίηση του Κόμματος, ο Χ. Φλωράκης έρχεται στην Ελλάδα. Στην πρώτη μεταπολιτευτική συνέντευξή του, απαντώντας στις - συνήθεις τότε - προβοκάτσιες περί «ΚΚΕ εξωτερικού» είπε στον Κρις Γουντχάουζ: «Κύριε Γουντχάουζ, εγώ είμαι του ...εσωτερικού του εσωτερικού. Οταν έγινε η διάσπαση του ΚΚΕ, από την οποία προέκυψε το λεγόμενο ΚΚΕ Εσωτερικού, εγώ προσωπικά βρισκόμουν στο ...εσωτερικό του εσωτερικού - δηλαδή εξόριστος στο Παρθένι της Λέρου. Οπως και εκατοντάδες άλλοι σύντροφοι που βρίσκονται σήμερα στο ΚΚΕ, που εσείς το χαρακτηρίζετε ως ΚΚΕ εξωτερικού».

Στο 10ο Συνέδριο του Κόμματος (1978), στο 11ο (1982) και στο 12ο (1987) ο Χαρίλαος επανεκλέγεται ΓΓ της ΚΕ.

Το 1989 ήταν μια χρονιά γεμάτη από σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις. Στην Ελλάδα, υπό το βάρος των πολιτικοοικονομικών σκανδάλων εκείνης της εποχής και με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα δύο εκλογικών αναμετρήσεων, από τις οποίες δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση, ορκίζονται διαδοχικά η κυβέρνηση Τζαννετάκη και η κυβέρνηση Ζολώτα.

Οι εξελίξεις στις σοσιαλιστικές χώρες αποκτούν δραματικό χαρακτήρα, αφού τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο των ανατροπών. Το καλοκαίρι (11 του Ιούλη) σε Ολομέλεια της ΚΕ ο Χ. Φλωράκης κρίνει πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για αλλαγή του Γραμματέα του Κόμματος. Ο ίδιος εκλέγεται Πρόεδρος της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Οι ζευγάδες φεύγουν η σπορά μένει»

Το Φλεβάρη του 1991 πραγματοποιείται το 13ο Συνέδριο του Κόμματος, που οδήγησε στη διάσπαση του Κόμματος, που προκάλεσε η φραξιονιστική ομάδα στελεχών, η οποία έφυγε από το ΚΚΕ προς τον ΣΥΝ. Το 14ο Συνέδριο (Δεκέμβρης) είναι το Συνέδριο της Ανασυγκρότησης. Το Κόμμα πάλεψε και κατάφερε να σταθεί όρθιο. Στο 14ο Συνέδριο, το ΚΚΕ επανεπιβεβαιώνει τις αρχές του: Το σεβασμό του Καταστατικού του, τη διεθνιστική αλληλεγγύη του, τον επαναστατικό χαρακτήρα του, τη στρατηγική των συμμαχιών και των ανοιγμάτων, τον ταξικό χαρακτήρα του και γενικά την προσήλωσή του στις αγωνιστικές παραδόσεις του και στα ιδανικά του. Ο ρόλος του Χ. Φλωράκη, και στη διάσωση του ΚΚΕ, και στην ανασυγκρότησή του, και στην επιστροφή στις αρχές του υπήρξε αποφασιστικός. Στο 14ο Συνέδριο εκλέχτηκε επίτιμος Πρόεδρος του ΚΚΕ.

Ολα τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Χαρίλαος Φλωράκης συνέχισε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Με το κύρος που διέθετε στην ελληνική κοινωνία και την πείρα του, με το πείσμα του και το σοφό του λόγο, παρέμεινε πάντοτε στήριγμα για ολόκληρο το Κόμμα και σε κάθε του επιλογή. Δεκάδες και εκατοντάδες ήταν οι συναντήσεις που είχε με φορείς, με κατοίκους περιοχών, με οργανώσεις εργαζομένων, με νέους και με νέες. Ο λόγος του, πάντα μεστός και ουσιαστικός, αποτέλεσε σε όλες τις περιπτώσεις παρέμβαση - ύμνο για την πίστη στο Κόμμα, στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού.

Οταν, σύντροφοι και φίλοι του 'λεγαν πως οι παλιοί αγωνιστές ένας - ένας φεύγουν, εκείνος έλεγε:

«Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Ετσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Ετσι λέει κάθε γενιά - ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...».

Τιμή στο σύντροφο παπα-Νίκο...

Διαβάσαμε στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη για τον παπά-Νίκο και θελήσαμε να μοιραστούμε το κείμενο από τη στήλη "Στη μνήμη αγωνιστών"

Στη μνήμη του ιερέα ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ (παπα - Νίκου), ο οποίος μας άφησε στις 8/4/2011, ψάχνοντας το αρχείο του, τα παιδιά του βρήκαν φάκελο με τις εξής εντολές:

• Το ποσό των 200 ευρώ που περιείχε να δοθεί στο ΚΚΕ, μέσω της Κομματικής Οργάνωσης Πύργου Ηλείας.
• Αντί μνημοσύνου γι' αυτόν και την πρεσβυτέρα του ΜΑΡΙΑ (ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ), τα παιδιά του να προσφέρουν 100 ευρώ για ενίσχυση στο Κόμμα, μέσω της Κομματικής Οργάνωσης Πύργου Ηλείας.

Ο παπα - Νίκος είχε συλληφθεί και κρατηθεί στις φυλακές του Πύργου κατά την επταετία της χούντας. Είχε έντονη κοινωνική δράση και ήταν ο πρώτος παπάς που είχε ιδρύσει ποδοσφαιρικό σωματείο. Υπήρξε φανατικός φίλαθλος του Πανηλειακού και ο πρώτος ιερέας που είχε συλληφθεί και κατηγορηθεί για χουλιγκανισμό στον αγώνα Πανηλειακού - Καλαμάτας.

Κάθε φορά που ο Μητροπολίτης Ηλείας τον καλούσε σε απολογία με αφορμή τις ενέργειές του, πολιτικές κυρίως, όπως κινητοποιήσεις του Κόμματος, ο παπα - Νίκος, αφοπλιστικά, του ζητούσε να του υποδείξει τα εδάφια της Αγίας Γραφής, σύμφωνα με τα οποία οι ιερείς απαγορεύεται να έχουν έντονη πολιτική δράση και να παίρνουν μέρος σε κινητοποιήσεις.

Τα παιδιά του

Τάκης και Γιάννης Κανελλόπουλος

Ξέθαψαν τον «βρώμικο» Καρατζαφέρη

Ήταν θέμα χρόνου για το αστικό πολιτικό σύστημα να ανασύρει μια από τις πιο βρώμικες και δοκιμασμένες εφεδρείες του και να την αξιοποιήσει προεκλογικά για να συκοφαντήσει το ΚΚΕ. Λόγος γίνεται για τον πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ., Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος το απόγευμα της Παρασκευής ήταν καλεσμένος στην ειδησεογραφική εκπομπή του «ΣΚΑΪ». Την εκπομπή παρουσιάζει ο Σπ. Μάλλης. Ανάμεσα σε άλλους, στασίδι σε ρόλο «σχολιαστή» έχει ο δημοσιογράφος της «Αυγής» Θ. Μιχόπουλος. 

Την ώρα που ο τελευταίος προσπαθούσε να δημιουργήσει εντυπώσεις σε βάρος του ΚΚΕ, λέγοντας ότι διαπράττει «ιστορικό λάθος» που επιτίθεται τόσο στη ΝΔ, όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γ. Καρατζαφέρης ψέλλισε: «Τσακώνονται τα παιδιά του Στάλιν τώρα, σιγά το θέμα». Μ' έναν περίεργο συγχρονισμό και ενώ ο Μιχόπουλος συνέχιζε να παραληρεί, ο Σπ. Μάλλης τον διέκοψε και ζήτησε από τον Καρατζαφέρη να επαναλάβει και να εξηγήσει τη φράση του, η οποία «πέρασε» αμέσως και σαν τίτλος στο κάτω μέρος της οθόνης.

Παίρνοντας πίσω την πάσα που είχε δώσει προηγουμένως, ο Γ. Καρατζαφέρης είπε: «Έχουν μια κοινή καταγωγή. Τώρα στο δρόμο, χωρίσανε. Αλλά εγώ ξέρω δημάρχους, τώρα που συζητάμε, που στο δεύτερο γύρο, στους υπολογισμούς που κάνουνε, το ΚΚΕ δεν το βάζουν με τον Τσίπρα. Και είναι της ΝΔ αυτοί. Μιλάω με δημάρχους. Και λέω, ρε παιδί μου, τι βλέπεις στο δεύτερο γύρο; Αυτός έχει αυτά κι αυτά κι αυτά. Και μου λένε: Εμείς έχουμε το ΚΚΕ. Και το λένε πάρα πολύ εύκολα.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Στον αστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ

Την Κυριακή 4 Μάη ο Γ. Δελαστίκ, διευθυντής της εφημερίδας του ΝΑΡ «Πριν», έγραφε: «Αν δεν υπάρχει ισχυρή πίεση από τα αριστερά, ώστε να ριζοσπαστικοποιείται η κοινωνία και να υποχρεώνει μια υποθετική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να υιοθετεί και κάποια φιλολαϊκά μέτρα, η ενσωμάτωσή της στο σύστημα είναι εκ των προτέρων βέβαιη. Η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές είναι μια από τις προϋποθέσεις ύπαρξης αριστερής πίεσης...»!

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λανσάρεται σαν ο εγγυητής του φιλολαϊκού προσανατολισμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αμφισβητώντας το χαρακτήρα που αυτή θα έχει ως κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης και εμφανίζοντάς τον σαν επίδικο της επόμενης περιόδου και όχι σαν δεδομένο. Τον ίδιο ρόλο διεκδικούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2009, υποστηρίζοντας ότι το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έχει θετικά στοιχεία και πως η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ θα του επέτρεπε να ελέγχει το ΠΑΣΟΚ ότι τα τηρεί, ότι «δεν θα βγάλει φλας δεξιά»... Αν, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί τη θέση του ΠΑΣΟΚ, μήπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διεκδικεί τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ;

Ουδεμία εντύπωση δεν πρέπει να μας προκαλεί αυτή η στάση. Κατ' αρχήν, δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ συνεργάζονται συνδικαλιστικά σε μια σειρά από χώρους. Δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατεβαίνουν ή στηρίζουν ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στις τοπικές εκλογές (π.χ. Χαλάνδρι, Αγ, Παρασκευή κ.α.).

Είναι, εξάλλου, πάγια η κατεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βάζει στόχους «αιχμές», που μπορεί τάχα να φέρνουν «νίκες» στο κίνημα. Στην πράξη, αντιλαμβάνονται την πάλη του εργατικού κινήματος ως πάλη ενάντια σε επιμέρους νόμους, υπουργούς. Αυτήν την τακτική εξέφραζαν τα συνθήματα «αλήτη Μητσοτάκη», αργότερα επί Σημίτη το «κάτω η χούντα των εκσυγχρονιστών», μετά το «κάτω η χούντα του Καραμανλή». Η τακτική, δηλαδή, που, ανάλογα με τη συγκυρία, αναδεικνύει ως κύριο αίτημα την πτώση ενός υπουργού ή της κυβέρνησης. Η πλειοδοσία στις αντικυβερνητικές κορόνες κρύβει τη διαχρονική «από τα κάτω» στήριξη στην εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων. Ετσι και σήμερα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πλειοδοτεί στο «κάτω η κυβέρνηση», βάζοντας στο απυρόβλητο την εξουσία του κεφαλαίου.

Το πώς μια δύναμη που εμφανίζεται υπέρ της εξόδου από την ΕΕ (χωρίς βεβαίως να τη συνδέει με το στόχο της εργατικής - λαϊκής εξουσίας) επιδιώκει να γίνει «στήριγμα» μιας δύναμης που κλίνει σε όλους τους τόνους την πίστη της στην ΕΕ και την Ευρωζώνη είναι απορίας άξιο.

Ακριβώς αυτή η τακτική είναι εκείνη που οδηγεί τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παίζουν το ρόλο πρόθυμης συνδικαλιστικής «ουράς» και δορυφόρου των πρωτοβουλιών του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό κίνημα σε μια σειρά κλάδους και χώρους, όπου αναλαμβάνουν εργολαβικά την προώθηση της γραμμής του, αλλά και με κοινά σχήματα στις αρχαιρεσίες, σταθερά ταγμένοι σε αντι-ΠΑΜΕ γραμμή.

Η κατάρα της ΕΣΣΔ

Ανακοίνωση για τα 69 χρόνια απ' τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, κι ενώ αφιερώνει 400 λέξεις ούτε μία δεν κατονομάζει τις αιτίες και τον υπεύθυνο για τον όλεθρο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ δηλώνει το σεβασμό του σε «όσους όρθωσαν ανάστημα στη φασιστική επιδρομή», ούτε μισή λέξη για την υπογραφή που φέρει η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών. Λες και δεν υπήρξε η ΕΣΣΔ με τα 20 εκατομμύρια νεκρούς. Ενώ καταθέτει την αγωνία του για τους κινδύνους για την ειρήνη στον κόσμο, για τον φασισμό που σηκώνει κεφάλι, ούτε μισή λέξη δεν αφιερώνει για να κατονομάσει όσους απειλούν την ειρήνη και τρέφουν στον κόρφο τους το φίδι του φασισμού, δηλαδή τον καπιταλισμό, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, το ΝΑΤΟ την ΕΕ. Κουβέντα για τον αντικομμουνισμό, που είναι επίσημη ιδεολογία της ΕΕ.

Τέτοιοι είναι...

Ιστορικά Διδάγματα: Η συμμετοχή του Ιταλικού ΚΚ στην κυβέρνηση του «ιστορικού συμβιβασμού»

Οι μεταπολεμικές αναλύσεις του Ιταλικού ΚΚ

Ενρίκο Μπερλίνγκουερ,
ΓΓ του Ιταλικού ΚΚ
 «θεωρητικός»
του «ιστορικού συμβιβασμού»

Το ΙΚΚ θεώρησε την εκδίωξή του από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις εθνικής ενότητας (1947) ως αποτέλεσμα της ωμής παραβίασης της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τα διεθνή μονοπώλια και τους πολιτικούς τους εκφραστές. Με αυτό τον τρόπο, μετάλλαξε τη μαρξιστική - λενινιστική αποτίμηση της αστικής δημοκρατίας ως καλύμματος της αστικής εξουσίας και εκμετάλλευσης που είναι περισσότερο αποτελεσματικό όσο πιο εύρυθμα λειτουργεί. Ως συνέπεια, διακήρυττε τη θέση πως μια νέα συμμετοχή του στην κυβέρνηση θα ήταν προς το συμφέρον της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, υιοθετώντας ουσιαστικά τη φιλελεύθερη πρόσληψη του αστικού κοινοβουλευτισμού που τον παρουσιάζει ως πεδίο εναρμόνισης των διαφορετικών ταξικών συμφερόντων.

Οι εκτιμήσεις του ΙΚΚ, αν και ήταν συνέχεια της προηγούμενης στρατηγικής του, μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956), βρήκαν το έδαφος για να αποτελέσουν την απαρχή μιας ακόμα πιο δεξιάς οπορτουνιστικής γραμμής. Το 20ό Συνέδριο εκτιμούσε ότι λόγω της αλλαγής του συσχετισμού υπέρ των δυνάμεων του σοσιαλισμού που επέφερε η απόσπαση χωρών από το ιμπεριαλιστικό σύστημα στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία¹, ήταν εφικτός ο στόχος της ειρηνικής - κοινοβουλευτικής μετάβασης στο σοσιαλισμό. Μάλιστα, ως προϋπόθεση κατάκτησης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έθετε τη συνεργασία των Κομμουνιστικών Κομμάτων με τους σοσιαλδημοκράτες.

Το ΙΚΚ, τα επόμενα χρόνια, διευρύνοντας τη συγκεκριμένη τοποθέτηση και αναλύοντας το αστικό πολιτικό σύστημα με γεωγραφικούς (Δεξιά - Κέντρο - Αριστερά) και όχι ταξικούς όρους (αστικά κόμματα και εργατικό κόμμα), θεώρησε ότι κάθε μετατόπιση των κυβερνητικών δυνάμεων στον άξονα Δεξιά - Αριστερά συνιστούσε βήμα για την αλλαγή του ταξικού περιεχομένου της πολιτικής διακυβέρνησης και την προώθηση των εργατικών συμφερόντων. Υπό αυτό το πρίσμα, στις αρχές της δεκαετίας του 1960 πρωτοστάτησε στην ανατροπή της κυβέρνησης συνεργασίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (ΧΔΚ) και των νεοφασιστών της Ιταλικής Σοσιαλιστικής Κίνησης (MSI), προωθώντας ουσιαστικά τη συμμετοχή του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΙΣΚ) στην κυβερνητική πλειοψηφία. Η πολιτική του πέτυχε έπειτα από την ταραχώδη ανατροπή της κυβέρνησης Ταμπρόνι² από τους ίδιους τους βουλευτές του ΧΔΚ και την ορκωμοσία νέας κυβέρνησης συνεργασίας Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών με επικεφαλής τον Χριστιανοδημοκράτη Μόρο.

Διαδήλωση του ΙΚΚ

Ο Μόρο, που αργότερα δολοφονήθηκε από τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες», ήταν εκείνη την εποχή υπέρμαχος του σχηματισμού κυβέρνησης των αστικών πολιτικών κομμάτων που θα περιθωριοποιούσε τους νεοφασίστες και τους κομμουνιστές. Η στρατηγική του στην πραγματικότητα εξέφραζε τις κυρίαρχες μερίδες της ιταλικής αστικής τάξης που επιθυμούσαν τον προσανατολισμό της Ιταλίας προς τον άξονα Βόννης - Παρισιού, έναντι όσων αστικών συμφερόντων πρέσβευαν μια στενότερη συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Ο δρόμος προς τον «ιστορικό συμβιβασμό»

Η συμμετοχή των σοσιαλδημοκρατών στην κυβέρνηση δεν άλλαξε την πολιτική της κατεύθυνση. Η ιταλική καπιταλιστική οικονομία πέρα από την επιβράδυνση της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, αντιμετώπιζε και τις συνέπειες της ανισόμετρης ενδοϊταλικής ανάπτυξης από την εντεινόμενη εκβιομηχάνιση του ιταλικού Βορρά και τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση του Νότου.

Μπέρδεψαν το gossip με την ιστορική τους ξεφτύλα

Ξεσπάθωσε ο Καρτερός από την «Αυγή», για «κουτσομπολιά», «διασυρμούς» κ.λπ. σε σχέση με τα όσα ανέφερε ο Δ. Κουτσούμπας στη συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» για τα στελέχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ...

Επειδή τα πολλά λόγια όμως είναι φτώχεια, παραθέτουμε αυτούσια αποσπάσματα από την Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ τον Ιούνη του 1990 που συζητούσε σε συνθήκες κρίσης και έντονης ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης για το ΚΚΕ το Προσχέδιο Θέσεων μπροστά στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, το οποίο πραγματοποιήθηκε το Φλεβάρη του 1991. Κρίση που θυμίζουμε ότι κορυφώθηκε τον Ιούλη του 1991.

Παραθέτουμε αποσπάσματα απ' όσα είπε εκεί ο Π. Λαφαζάνης και ως μέλος της επιτροπής που συνέταξε τις Θέσεις:

«Θέλω να εκφράσω τη συμφωνία μου με τις βασικές κατευθύνσεις που αναπτύσσει το προσχέδιο των Θέσεων. Κι αυτό δεν το κάνω από μια τυπική υποχρέωση σαν μέλος της επιτροπής που το συνέταξε. Αλλά γιατί από τις μέχρι τώρα συζητήσεις μας σε όλα τα επίπεδα, μάλλον πείστηκα περισσότερο για την ορθότητα των βασικών επιλογών και των καινοτομιών του».

(«Ριζοσπάστης», Κυριακή 17 Ιούνη 1990).

Και αποσπάσματα από την ομιλία του Χ. Φλωράκη:

«Ποια είναι η δική μου εκτίμηση για το προσχέδιο, σύντροφοι; Κατά τη γνώμη μου το προσχέδιο αυτό εκφράζει μια άλλη θα έλεγα φιλοσοφία. Ιδιαίτερα στα βασικά χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν ένα κομμουνιστικό κόμμα. Η φιλοσοφία επαναλαμβάνω είναι διαφορετική από τα κύρια χαρακτηριστικά που πρέπει να σημαδεύουν, να θεμελιώνουν ένα κομμουνιστικό κόμμα. Και όπως καταλαβαίνετε, είναι φυσικό να μη συμφωνώ με αυτήν τη φιλοσοφία του προσχεδίου» (...)

«Σ' ένα διάλειμμα χτες με ρώτησε ένας σύντροφος, δε θυμάμαι από ποια οργάνωση. Λέει, σύντροφε, υπάρχει σήμερα επιστημονικός οπορτουνισμός; Λέω υπάρχει. Νομίζω ότι στην κατηγορία αυτή υπάγεται και το κείμενο. Γιατί ένα από τα χαρακτηριστικά του οπορτουνισμού είναι να μη λέμε καθαρά τι θέλουμε να πούμε».

(«Ριζοσπάστης», Τρίτη 19 Ιούνη 1990).

Αυτά, κ. Καρτερέ, δεν είναι κουτσομπολιά ... είναι ιστορία...

Το ΚΚΕ πάντως προχώρησε ως ΚΚΕ και άλλοι ως αριστεροί στο νέο ΠΑΣΟΚ!

Γκεόργκι Δημητρώφ: Οποιος δε θέλει να 'ναι το αμόνι, πρέπει να γίνει το σφυρί!

Ο Γκεόργκι Δημητρώφ (1882 - 1949) υπήρξε στέλεχος του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Παιδί εργατικής οικογένειας από τη νοτιοδυτική Βουλγαρία, δούλεψε ως στοιχειοθέτης σε τυπογραφείο και αναδείχθηκε σε συνδικαλιστής ηγέτης. Εντάχθηκε στο Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα το 1902 και προσχώρησε στην επαναστατική - μαρξιστική πτέρυγά του με επικεφαλής τον Ντίμιταρ Μπλαγκόεφ, τους λεγόμενους «στενούς σοσιαλιστές». Το 1903, οι «στενοί σοσιαλιστές» δημιούργησαν ξεχωριστό κόμμα. Το 1915 ως εκλεγμένος βουλευτής στο κοινοβούλιο αντιτάχθηκε στην ψήφιση των πολεμικών πιστώσεων. Γι' αυτό το λόγο φυλακίστηκε μέχρι το 1917. Το 1919 το κόμμα των «στενών σοσιαλιστών» μετονομάζεται σε Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας και εντάσσεται στην Κομμουνιστική Διεθνή. Μετά την επικράτηση της δικτατορίας του Τσάνκοφ στη Βουλγαρία, ο Γκ. Δημητρώφ διέφυγε στο εξωτερικό, ενώ καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Εμεινε στη Σοβιετική Ενωση μέχρι το 1929. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στη Γερμανία, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα και ανέλαβε ευθύνη στο Κεντροευρωπαϊκό τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το Μάρτη του 1933, συνελήφθη μαζί με τους Βούλγαρους κομμουνιστές Ποπόφ, Τάνεφ, τον αρχηγό της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚ Γερμανίας Ερνστ Τόργκλερ με την κατηγορία του εμπρησμού του Ράιχσταγκ στις 27 Φλεβάρη 1933. Ο Γκ. Δημητρώφ αναδείχθηκε το 1934 σε Γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι και την αυτοδιάλυσή της το 1943. Από αυτήν τη θέση πρωτοστάτησε στην πολιτική γραμμή της Διεθνούς, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το 7ο Συνέδριο. Το 1944, μετά από 22 χρόνια εξορίας, επέστρεψε στη Βουλγαρία. Ηγήθηκε του ΚΚ Βουλγαρίας ως Γενικός Γραμματέας και της εγκαθίδρυσης της σοσιαλιστικής εξουσίας στη χώρα. Πέθανε τον Ιούλη του 1949. Ο εμπρησμός τους Ράιχσταγκ (γερμανικό κοινοβούλιο) έγινε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Μάρτη του 1933. Ηδη, από τις 30 Γενάρη, ο Χίτλερ είχε διοριστεί καγκελάριος από τον Πρόεδρο Χίντεμπουργκ και με τις ευλογίες του γερμανικού κεφαλαίου. Η ναζιστική κυβέρνηση υποστήριξε πως ο εμπρησμός ήταν μέρος σχεδίου «κομμουνιστικής εξέγερσης» και έτσι πέρασε σε μια ανελέητη ανοιχτή επίθεση ενάντια στους κομμουνιστές με συλλήψεις στελεχών και μελών του ΚΚ ανάμεσά τους και του ηγέτη του Ερνστ Τέλμαν.

Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ ξημερώματα της 27 Φλεβάρη 1933

Η δίκη της υπόθεσης πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Λιψίας. Ξεκίνησε στις 21 Σεπτέμβρη του 1933, στο IV Ποινικό Δικαστήριο του Ράιχ και ολοκληρώθηκε στις 23 Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου. Οπως αποδείχθηκε, ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ αποτέλεσε οργανωμένη προβοκάτσια των ναζί, με στόχο να ενοχοποιήσουν το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και την Κομμουνιστική Διεθνή. Το κατηγορητήριο της δίκης κατέρρευσε και οι ναζιστικές αρχές υποχρεώθηκαν να αφήσουν τον Δημητρώφ και τους συντρόφους του ελεύθερους να φύγουν για την ΕΣΣΔ.

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελείται από αποσπάσματα της απολογίας του Γκ. Δημητρώφ στις 16 Δεκέμβρη του 1933. Στα αποσπάσματα που επιλέχθηκαν αναδεικνύεται η στάση του κομμουνιστή απέναντι σε ένα δικαστήριο οργανωμένο από το αστικό κράτος (και ειδικότερα από τη φασιστικής μορφής διακυβέρνηση) που έχει ως στόχο όχι μόνο τη φυσική του εξόντωση αλλά την ηθική και πολιτική καταδίκη του κομμουνισμού, της πάλης της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της. Η στάση του Γκ. Δημητρώφ είναι υποδειγματική, δε στέκεται ως ένα ξεχωριστό άτομο απέναντι στους δικαστές του. Αναδεικνύει εξαρχής τον πολιτικό στόχο της δίκης. Η αντιπαράθεση στη δίκη γίνεται αντιπαράθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργατική τάξη, ανάμεσα στην αστική εξουσία και τους μηχανισμούς της και το επαναστατικό εργατικό κίνημα, το κομμουνιστικό κίνημα. Ο Γκ. Δημητρώφ αξιοποιεί το βήμα του δικαστηρίου, για να αναπτύξει τις θέσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς, να προπαγανδίσει την ανάγκη υπεράσπισης της Σοβιετικής Ενωσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κατανοήσουμε και τα αποσπάσματα από την απολογία του, που αναφέρονται στην έκκληση της ΚΔ για κοινή δράση κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών ενάντια στο φασισμό. Το ΚΚΕ έχει θέσει το ζήτημα της ανάγκης κριτικής μελέτης των επεξεργασιών του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και εκείνης της περιόδου, με σκοπό την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων για το σήμερα και το αύριο. Για το ζήτημα της συμμαχίας κομμουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων υπενθυμίζουμε την εξής επισήμανση του «Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ β' τόμος (1949-1968)» στη σελ. 99:

«(...) κυριάρχησε η άποψη ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν θα μπορούσαν να απεγκλωβίσουν τις εργατικές δυνάμεις που ακολουθούσαν τη σοσιαλδημοκρατία, ότι θα απομονώνονταν από αυτές αν δεν ακολουθούσαν πολιτική συμμαχίας με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Οι ιστορικές εξελίξεις έδειξαν ότι μεγάλο μέρος της βάσης των άλλων κομμάτων κερδίζεται με την όξυνση της ταξικής πάλης, με ισχυρό ιδεολογικό μέτωπο κατά της αστικής πολιτικής και του οπορτουνισμού, και ότι αυτό αφορά και την περίοδο κορύφωσης των κοινωνικοπολιτικών συγκρούσεων, ακόμα περισσότερο αυτή».

Την μετάφραση των αποσπασμάτων που ακολουθούν έκανε ο Γιώργος Πολυμερίδης.

************

Δημητρώφ: Αναγνωρίζω ότι μιλώ απότομα και σκληρά. Ο αγώνας μου και η ζωή μου επίσης ήταν απότομη και σκληρή. Η γλώσσα μου όμως είναι γλώσσα ειλικρινής και άδολη. Συνηθίζω να λέω τα πράγματα με τ' όνομά τους.

Δεν είμαι δικηγόρος που από υποχρέωση υπερασπίζεται τον πελάτη του.

Υπερασπίζομαι τον εαυτό μου σαν κατηγορούμενος κομμουνιστής.

Υπερασπίζομαι την ίδια μου την κομμουνιστική, επαναστατική τιμή.

Υπερασπίζομαι τις δικές μου ιδέες, τις δικές μου κομμουνιστικές πεποιθήσεις.

Υπερασπίζομαι το νόημα και το περιεχόμενο της ζωής μου.

Να γιατί καθετί που λέω στο δικαστήριο είναι αίμα από το αίμα μου και σάρκα από τη σάρκα μου.